Fiber Optik Ürünler HCS Kablo ürünleri, teknik özellikleri ve Fomar yetkili bayi teklif seçenekleri.
Fiber optik kablolama, veriyi bakır iletken yerine cam lif üzerinden ışıkla taşır. Bu yapı elektromanyetik girişimden etkilenmez, topraklama farkı sorunu yaratmaz ve mesafe arttıkça bakırda görülen hız kaybını yaşamaz. Bir fiber hattı planlarken dört temel karar verilir: fiber sınıfı (OM2, OM3, OM4 veya OS2), lif sayısı, kablo yapısı (bina içi, bina dışı, zırhlı) ve sonlandırma yöntemi (pigtail ile kaynak veya hazır patch cord).
Multimode fiberler kısa mesafeler için üretilir ve 850 nm dalga boyunda çalışır. OM2 (50/125 µm) eski kurulumlarda yaygındır ve 1 Gigabit için yeterlidir. OM3, 10 Gigabit'i 300 metreye kadar taşır ve aqua renk koduyla tanınır. OM4 ise aynı aqua renkte olmakla birlikte daha yüksek modal bant genişliği sunar; 10 Gigabit'te 400 metre, 40/100 Gigabit'te ise 100-150 metre mesafe sağlar. Singlemode OS2 (9/125 µm) 1310 ve 1550 nm dalga boylarında çalışır, kilometrelerce mesafeye çıkar ve kampüs omurgaları ile operatör bağlantılarının standart tercihidir.
Lif sayısı bugünün değil, beş yıl sonrasının ihtiyacına göre seçilir. Bir fiber hattın maliyetinin büyük kısmı kablo değil işçiliktir: kanal açma, çekme, kaynak ve sonlandırma. Bu nedenle 4 lif yeterli görünen bir güzergâha 12 veya 24 lif çekmek, ileride ikinci bir çekim yapmaya kıyasla çok daha ekonomiktir. Kullanılmayan lifler kaset içinde yedek bırakılır ve ihtiyaç doğduğunda sonlandırılır.
Kablo yapısı kurulum ortamına göre belirlenir. Bina içi/dışı LS0H kablolar hem kanal içinde hem bina geçişlerinde kullanılabilir ve düşük duman özelliğiyle iç mekân güvenlik gereksinimini karşılar. Bina dışı çelik zırhlı kablolar, kemirgen riski, toprak altı geçiş ve mekanik darbe ihtimali olan güzergâhlarda tercih edilir. SLT (tek tüp) yapı düşük lif sayılarında kompakt bir çözüm sunarken, MLT (çoklu tüp) yapı 24 lif ve üzerinde lif gruplarının ayrı ayrı yönetilmesini sağlar.
Sonlandırma tarafında iki yöntem vardır. Saha kablosunun lifleri splice kaseti içinde pigtail'lere kaynakla (fusion splice) eklenir; bu yöntem en düşük ekleme kaybını verir ve kalıcı altyapıda standarttır. Panel ile aktif cihaz arasındaki kısa bağlantılar ise iki ucu da fabrikada sonlandırılmış patch cordlarla yapılır. Panel seçiminde port kapasitesi, adaptör tipi (SC, LC, ST) ve kaset alanı birlikte planlanır; LC duplex adaptörler aynı 1U alanda SC'ye göre yaklaşık iki kat port yoğunluğu sağlar.
Fiber kurulumunda en sık yapılan hata kıvrım yarıçapının ihlal edilmesidir. Lifin izin verilenden fazla bükülmesi kalıcı sinyal kaybı yaratır ve bu kayıp gözle görülmez, yalnızca ölçümde ortaya çıkar. Kaset içinde yedek lif sarımı, panel arkasındaki kablo yönetimi ve dikey güzergâhlardaki kelepçe aralıkları bu nedenle projelendirme aşamasında planlanmalıdır.