Fiber optik kablo, veriyi bakır iletken üzerinden elektrikle değil, cam lif üzerinden ışıkla taşıyan kablo tipidir. Işık, çekirdeği (core) çevreleyen kılıfta (cladding) tam yansımaya uğrayarak ilerler; bu yapı sayesinde sinyal elektromanyetik girişimden etkilenmez, topraklama farkı sorunu yaratmaz ve bakırda 100 metrede biten mesafe fiberde kilometrelere çıkar.
Kablo seçimi önce fiber sınıfıyla başlar. Multimode fiberlerde çekirdek çapı 50 mikrondur ve ışık birden çok modda ilerler: OM2 1 Gigabit için, OM3 10 Gigabit'te yaklaşık 300 metre, OM4 ise 400 metre mesafe verir. Singlemode (OS2) fiberde çekirdek 9 mikrondur, ışık tek modda ilerler ve mesafe kilometrelerle ölçülür. Kısa mesafeli veri merkezi içi bağlantılarda multimode, binalar arası ve operatör hatlarında singlemode kullanılır.
İkinci karar kablo yapısıdır. Bina içi/dışı LS0H kablolar hem kanal içinde hem bina geçişlerinde kullanılabilir; LS0H kılıf yangında düşük duman üretir ve halojen içermez. Bina dışı çelik zırhlı kablolar kemirgen riski, toprak altı geçiş ve mekanik darbe ihtimali olan güzergâhlar içindir. SLT (tek tüp) yapı düşük lif sayılarında kompakt kalırken, MLT (çoklu tüp) yapı 24 lif ve üzerinde lif gruplarının ayrı yönetilmesini sağlar.
Lif sayısı bugünün değil, beş yıl sonrasının ihtiyacına göre seçilir. Bir fiber güzergâhının maliyetinde kablo değil işçilik baskındır: kanal açma, çekme, kaynak ve sonlandırma toplamın büyük kısmıdır. Bu yüzden 4 lif yeterli görünen bir hatta 12 veya 24 lif çekmek, ileride ikinci bir çekim yapmaya göre çok daha ekonomiktir. Kullanılmayan lifler kaset içinde yedek bırakılır.
Kurulumda en sık yapılan hata kıvrım yarıçapının ihlalidir. Lif izin verilenden fazla büküldüğünde kalıcı sinyal kaybı oluşur ve bu kayıp gözle görülmez, yalnızca ölçümde ortaya çıkar. Çekme sırasında kabloya uygulanan kuvvet de üretici sınırını aşmamalıdır; kablo liften değil, taşıyıcı elemanından çekilir.